verzamelaars
Voor verzamelen heb je twee zaken nodig, geld en ruimte.
Rond 1980 besloten we tot onze eerste gezamenlijke 'aankoop'. Hoe we het betaalden? dat loste zich al snel op. We ontvingen een paar dagen later het bericht dat ons een geldbedrag voor onze inzending voor een ontwerpprijsvraag werd toegekend. Het manshoge doek dwong ons ook om een definitieve uitspraak te doen over de inrichting van ons piepkleine Amsterdamse achterhuis.
Na deze aankoop was het hek van de Dam. Letterlijk, want in de Nieuwe Kerk aan de Dam werd de voorloper gehouden van wat nu Art Amsterdam heet. Daar werd een manshoog sieraad aangeschaft van LAM de Wolf. Het hangt nu boven ons bed.
Niek van Vugt en Madeleine Steigenga -
Foto: Eric de Vries
Sindsdien hebben we honderden grote en kleine werken aangekocht. Kunst en Design, groot werk en klein werk. We kijken ernaar, hangen het om en eten er mee. Voor onszelf en om kado te doen aan vrienden. Betaling direct of via de inmiddels ingestelde kunstkoopregeling. We kregen het zelfs kado, zoals in een kunstprogramma van de AVRO.
Na twee keer groter gaan wonen moesten we erkennen dat er niet zo veel bij kon in ons huis. We besloten ons te focussen op kleinere formaten; op de tekening. Een heldere en primaire manier van uitdrukken, meestal door de kunstenaar neergezet op een schetsboekformaat papiertje.
Tekening nummer 11 "De Bibliotheek" van Robbie Cornelis was de eerste aankoop na deze beslissing (afmeting 250x200cm).
Hoe ging dat?
Je loopt onafhankelijk van elkaar over Art Amsterdam - de Amsterdamse kunstbeurs voor moderne kunst - en ziet een kunstwerk wat niet past bij eerdere aankopen.
Het hing mooi in het zicht als je de Galerieruimte in keek, Maurits van der Laar, een toen jonge Haagse galerie die met name tekeningen verkoopt. Het hangt daar om gekocht te worden, door ons. Een tekening van een bibliotheek, manshoog, mansbreed. De hebberigheid slaat toe, we kopen. Dan pas denken we na over de afmetingen van het papier. De tekening blijkt te groot om te beschermen met een glasplaat. Die zou te zwaar worden en het zicht erop ontnemen door spiegeling. Ook is een tekening kwetsbaar voor zonlicht. Het lost zich op door "De Bibliotheek" op te hangen in een heerlijke zonnige kamer. En deze voorgoed te verduisteren. Niek is veroordeeld tot het gesloten houden van zijn luxaflex. En met stapels boeken zorgen we dat je niet makkelijk tegen de tekening aanloopt. Het is een tekening waarin zich telkens weer nieuwe dimensies openbaren aan de kijker.
Zijn wij hebberige verzamelaars?
We zijn genieters! M.S.
